Oost, west en de Franz Joseph test

Tja het is weer zaterdagavond, dus wat doen de meeste mensen dan, ja juist lekker internetten. In deze post vertellen we wat over de Catlins (zuidwestkust), Otago peninsula(westkust) en de gletsjers (oostkust).

Catlins NP was vooral een mooie autorit, met korte wandelingen naar allerlei watervallen en ruige kusten. Dus weer volop foto's. Het kost je wat geheugenkaartjes, maar dan heb je ook wat. Aan deze kust hebben we vooral veel wildlife gezien. Met name 1 yellow-eyed pinguin, die voor ons de kust op kwam springen was echt tof. Het kost wel 4 uur van je avond, maar dan krijg je er wel wat voor terug. Niet wetend dat het solistische pinguins zijn, dus dan kun je lang wachten op de volgende 60 die uit het water komen. Op Otago peninsula zijn we naar een yellow-eyed pinguinpark geweest, waar we deze foto hebben genomen. Deze kust is ook bekend om zijn regenwoud, watervallen, rotsen en grotten.

Na wat relaxed te hebben in Dunedin (spreek niet uit als: dunne din), zijn we naar Otago peninsula gereden. Dit is een wormvormig aanhangsel (appendix) vlakbij Dunedin (spreek uit: Duu nie din). Dit is ook de enige plek waar een albatrossenkolonie aan vasteland leeft.

Hierna zijn we in 1 ruk naar het oosten gereden via Wanaka en de Haastpass naar Haast. Een hele mooie rit dwars over the Southern Alps. De dag erna reden we door naar de Fox gletsjer, genoemd naar een beroemd jaren tachtig fotomodel en zangeres. Vlakbij de gletsjer ligt het beroemde Lake Matheson, waar veel postkaarten van zijn. We zijn al 5 weken vertwijfelt op zoek naar dat meer en eindelijk hebben we hem gevonden. Het is namelijk maar een heel klein meertje. We zullen hem jullie niet onthouden.

Vandaag hebben we de Franz Joseph gletsjer onder leiding van een gids beklommen. Wat een dag!!! Nietsvermoedend hadden wij de dagtocht geboekt op aanraden van meerdere personen. Wat wij echter nog niet wisten, was dat de gids zijn allerlaatste werkdag als gletsjergids had. Hij wilde er iets onvergetelijks van maken. En dat is hem gelukt.
Na onze stijgijzers ondergebonden te hebben, gingen we via trappen in het ijs de gletsjer op. De gids legde ons steeds meer uit over hoe je een ijsberg op moet. Hij begon daarna de eerste steile ijsbergen te beklimmen en wij volgden hem als makke bange schapen. Niet zo vreemd hier in Nieuw Zeeland denk je dan. Na elkaar steeds de ijsberg op te trekken, konden we gaan lunchen . Cliff, de gids, ging nog even een mooie, maar volledig nieuwe route voor ons voorbewerken. Eenmaal weer op weg kwamen we in een blauwe sneeuwhel terecht. Tussen enorme kloven en langs diepe spleten vervolgden we met enkel een pikhouweel en onze stijgijzers onze weg. De meeste kloven waren minder breed dan Saskia d'r heupjes. We moesten dwars tegen natte ijswanden met onze inmiddels doorweekte broeken en schoenen er doorheen. We voelden ons plotseling veel minder stoer en het zweet stond op onze handen. Ook de andere groepsleden begonnen zich zorgen te maken. Een Duitse vrouw van minimaal 60, maar zo fris als iemand van 55 had het helemaal gehad. Eigenwijs als ze was had ze ook haar regenjas niet aangedaan en was ze helemaal doorweekt. Gelukkig na flink wat hakken van Cliff en hulp van andere gidsen zijn we uit deze kloof gekomen. Bedankt voor de tip Marije en Jeroen!!! Saskia heeft de hele weg nagedacht wat ze voor die NZ$140 had kunnen kopen. Uiteindelijk hebben we er wel van genoten, want de uitzichten zijn echt fantastisch.

We vervolgen nu onze weg verder naar het noorden, richting Karamea, waar we een deel van de Heaphy track willen lopen en naar het Abel Tasman NP.