Good, old Abel Tasman

Na Frans Jozef zijn we naar Okarita gereden. Een klein dorpje aan de kust, waar de schrijfster van de NZ-se bestseller the bone people (Kerewin) woont. Hier konden we in ere afscheid nemen van Mt Cook, met een foto (nogmaals op verzoek van Marije en Arthur, die Mt Cook nog nooit hebben gezien). Daarna zijn we doorgereden via de bijzondere pancakerocks en een hele mooie ruige kust naar Westport. Gezien de slechte weersvoorspellingen voor de komende 3-4 dagen, hebben we de Heaphy track overgeslagen. Door de Buller gorge zijn we toen naar Motueka gereden, de uitvalsbasis voor het Abel Tasman nationaal park.

In Motueka hebben hebben we een 3-daagse zee-kayak tour geboekt. We hadden nog zo uitgekiend met de weersvoorspellingen dat we geen regen zouden hebben. En jawel, de eerste dag: regen, regen en nog eens regen. Toch was de tocht de eerste dag erg mooi. Zeker omdat we tussen de buien door na aankomst bij onze eerste kampeerplek een mooie wandeling naar de Cleopatra pools hebben gemaakt. Helaas troffen we Cleopatra niet aan, maar wel een bijzondere kikker. In de avond leerden we onze medereizigers beter kennen. 2 Australische meateaters, zoals de gids ze omschreef; het bleken echter een vegetarische vader met zijn veganistische zoon te zijn. De ander was een vegetarische Canadees/Nieuw Zeelandse Walesvrouw. De gids was de rustige Tim, een stoere zongebruinde, kiwi-kayakker en klimmer. Na een al overheerlijke lunch kregen we na de pastaschotel 's avonds een echte chocolade fondue voorgeschoteld, onder een zelfgespannen afdakje in het bos in de regen.

De tweede dag kregen we wel het beloofde weer, zon en wat bewolking, maar vooral geen regen. Er werden aan de groep 3 Duitsers toegevoegd. Daardoor kwam er plotseling het competitie element om de hoek kijken. Wie was het eerst op het strand met zijn kayak, Nederland of Duitsland. Het was een fikse dag peddelen langs verlaten strandjes en de rotsachtige kust.

Ook de tweede avond werd er weer goed voor ons gezorgd door Tim. De derde dag was misschien wel de mooiste dag van allemaal. Onderweg in een prachtige idyllische, verborgen binnenhaven kayakten we dicht langs we langs jonge zeehondjes, die speelden met elkaar en met de kayaks. Het was echt een ontzettend toffe manier om in kayaks het park te bekijken en zo tussen de wilde dieren te peddelen.

Op dit moment zitten we in Nelson. Maandag nemen we de ferry naar het noordereiland; de dagen daarvoor willen we nog wat van de Malborough Sounds bekijken.