Luxe en eenvoud

Helaas een bericht zonder foto's. Invercargill staat nu eenmaal niet bekend als toeristische attractie. Wat doen wij daar dan, vraag je jezelf dan gelijk af. Het is een goede uitvalsbasis voor Stewart Island (Het 3e eiland en zuidelijkste van de 3 eilanden van Nieuw Zeeland).

5/3/07 Inmiddels zijn we in de grote stad (Dunedin) en kunnen we foto's toevoegen!!! Dus Aaike voor jouw visualisatie van de zaken.

Eerst onze belevenissen in de Milford Sound. Na de vermoeienissen van de Keplertrack zijn we met bijna het hele gezelschap in het enige hostel/camping van de Milford Sound terechtgekomen. Na een lekkere regenachtige luierende zondag zijn we op maandagmiddag met de Milford Wanderer (een boot) de Milford Sound opgevaren voor een overnight cruise. Het wolkendek trok op het juiste moment open voor mooie in sluimerbewolking gehulde bergpieken. Tja ik beschrijf het maar helemaal, dan kunnen jullie er een foto bij bedenken. De weergoden waren ons weer goed gezind. Indrukwekkende steile rotspieken direct aan het water (fjorden). In het begin van de avond mochten we nog even van de boot om wat te kayakken. Dit keer hadden we ieder onze eigen kayak. Geen problemen dus; we kunnen toch kayakken!!! Nog voor we aan boord gingen was ons al een wat irritante man opgevallen (We dachten: dat is vast een Amerikaan). Eenmaal op de boot kwam uit zijn mond het blatende accent van een Californier) Samen met zijn vrouw volledig overdressed om na de cruise de milford track te gaan lopen) Tja en natuurlijk waren de fjorden in California veel groter, mooier, hoger en indrukwekkender. (Welke fjorden dachten wij) O hij bedoelt de Grand Canyon. (Waar is dat water dan???) Nou genoeg over die Amerikaan. Na een lekker diner met een heerlijk NZ toetje, een soort sticky pruimen cake/pudding achtig brouwsel met vanilleijs (Het was lekkerder dan het klinkt!). Na eindelijk the Southern Cross aan de hemel gevonden te hebben konden we slapen in ons eigen hutje. 's ochtends moetsen we weer vroeg uit de veren voor de rest van de cruise naar de monding van het fjord aan de Tasman Sea. Weer indrukwekkende plaatjes.

Die middag zijn we via de southern scenic route naar het zuiden gereden. Bij enorm harde rukwinden en met bomen, die duidelijk lijden onder invloed van de wind kregen we de zuidkust in zicht. De volgende dag konden we met de Ferry oversteken naar Stewart island. Aangezien het erg druk was op Stewart island en bijna geen accomodatie voorhande was, moesten we overnachten in een 9 persoons cottage met z'n tweeen!! In de ochtend hebben we de tip van de Namibische IJslander opgevolgd en zijn we een wandeltocht met gids gedaan op Ulva island. Het had niet veel gescheeld of we waren hem alsnog misgelopen, doordat we een verkeerde afslag hadden genomen en bij de verkeerde baai uitkwamen. Zo'n 45 minuten lopen van de goede baai. Echter met onze inmiddels verstevigde wandelbenen konden we dit stukje track van 45 minuten in 15 minuten klaren!! Helaas bleek dit nog niet voldoende, de watertaxi met daarin onze gids Ulva (what's in the name) was al vertrokken. De vriendelijke watertaxichauffeur (niet te verwarren met de doorgaans onvriendelijke Nederlandse buschaffeurs) bracht ons direct na terugkomst weer naar de overkant, waar we ons toch weer konden aansluiten bij Ulva op Ulva. Dankzij Ulva's goede gehoor en ogen hebben we zo'n beetje alle vogels op Ulva island gezien, behalve de kiwi. Na onze ochtenduitstap en een calorierijke fish & chips, begonnen we direkt aan de 3-daagse Rakiura wandeling op Stewart island. Langs mooie verlaten stranden en dichtbeboste regenwouden kwamen we met versleten benen aan in de eerste hut. De uitstap op Ulva en de eerste etappe bleken toch wel tegen te vallen qua zwaarte. Na onze Keplertrack dachten we alles wel even te klaren. Maar Stewart island is toch wat heuvelachtiger dan vooral Saskia dacht. De tweede dag was een zware 5-uur durende wandeling landinwaarts, waarbij geen enkele meter vlak was. Het werd extra lastig door een continue miezerregen, waardoor het ook nog modderig werd. Hierdoor hadden we wel het echte Stewart island-gevoel. Na een gezellige avond in de tweede hut, waar we hebben leren Shithead-spelen. (een kaartspel) was de 3e en laatste etappe relatief eenvoudig. Waar we de 2e dag nog moeite deden om de blubber te mijden, stampten we deze dag er lekker doorheen. Eenmaal terug in het plaatsje zagen we dat we in plaats van de al geboekte ferry ook een helicoptervlucht nemen om terug naar het Zuidereiland te vliegen. Het weer klaarde op, dus waarom ook niet. Met een prachtig uitzicht op Stewart island vertrokken we naar de kustplaats Bluff, waar de campervan op ons wachtte. Nu heerlijk weer schoon gedouchet, want veel luxe heb je niet in de hutten op het track. Een open gat als toilet, je eigen gasstel als kookeiland, snurkende medehutbewoners en vroeg opstaande Duitsers met een gasbrander als een opstijgende raket om hun thee te zetten.