Tot ziens Zuidereiland, kia ora Noordereiland

Na een lekkere luierdag in Picton, de havenplaats om naar het Noordereiland te vertrekken, namen we op maandagochtend om 8 uur de ferry naar Wellington. In felle zon en harde wind kwamen we aan in de haven. Wellington, de hoofdstad van Nieuw Zeeland, is eigenlijk de eerste echte stad, met een mooie skyline waar we sinds Hong Kong komen. De stad ademt een beetje iets Rotterdams uit, we voelden er ons dus gelijk thuis. Op de foto hiernaast zie je de parlementsgebouwen met links de bijenkorf (niet te verwarren met een concern in Nederland). In het nationale museum (Te papa museum) hebben we eindelijk wat van de maori cultuur kunnen opsteken. 's Avonds zijn we in DE bioscoop van NZ (waar de premiere van de lord of the rings was) geweest. Hot Fuzz: een aanrader voor iedereen die van engelse, humoristische, actie/horror films houdt. Briljante film (komt in onze top 3!).

Via het prachtige Wanganui NP, waar we helaas niets van hebben gezien, zijn we naar Tongariro NP gereden. Dit ligt in het hart van het noordereiland en maakt deel uit van de geothermische zone van Nieuw Zeeland. Het is onlangs nog in het Nederlandse nieuws geweest, ivm een damdoorbraak van een kratermeer. Dit veroorzaakte een gigantische modderstroom. Ideaal voor Saskia om een modderbad in te nemen. Helaas waren we net 1 dag te laat om het spektakel te aanschouwen. Tot op de mm nauwkeurig hadden wetenschappers voorspeld wanneer de dam zou doorbreken. Dus geen gevaar! (Dit ter geruststelling voor familie en vrienden). De 2e dag hebben we de beroemdste 1 dagwandeling gedaan van NZ, de Tongariro crossing. Deze kan behoorlijk druk worden in de zomer. Toen wij startten kwamen we terecht in 2 groepen schoolkinderen, die steeds net iets langzamer liepen dan wij. Erg gezellig! De lord of the rings kenners herkennen uiteraard Mt Doom op de foto, beter bekend als Mt Ngauruhoe. Gelukkig was Sauron al verslagen toen wij langskwamen. Helaas betekende dat, dat de ring vooralsnog aan Saskia's neus voorbij ging. De wandeling komt per direct zeer hoog binnen in onze top 5, met de prachtige uitzichten en kratermeren. Het is een totaal andere wereld dan het Zuidereiland. Doordat het deze dag al gelijk mooi weer was om te lopen, konden we weer wat op ons schema inlopen. Nu hebben we nog een dag over om gemasseerd te worden in een spa in Rotorua.

Vandaag hebben we de geothermische uitlaatgassen ingeademd. Eindelijk weer een beetje luchtvervuiling voor onze inmiddels roze longetjes. Doordat het een mooie nazomerdag was, voelden de thermische kraters aan als een sauna. Door vulkanische activiteit krijg je prachtige kleurenpaletten. Silicaten, algen en gesteenten veroorzaken deze kleuren.

En zo had Saskia toch nog haar modderbad!

Good, old Abel Tasman

Na Frans Jozef zijn we naar Okarita gereden. Een klein dorpje aan de kust, waar de schrijfster van de NZ-se bestseller the bone people (Kerewin) woont. Hier konden we in ere afscheid nemen van Mt Cook, met een foto (nogmaals op verzoek van Marije en Arthur, die Mt Cook nog nooit hebben gezien). Daarna zijn we doorgereden via de bijzondere pancakerocks en een hele mooie ruige kust naar Westport. Gezien de slechte weersvoorspellingen voor de komende 3-4 dagen, hebben we de Heaphy track overgeslagen. Door de Buller gorge zijn we toen naar Motueka gereden, de uitvalsbasis voor het Abel Tasman nationaal park.

In Motueka hebben hebben we een 3-daagse zee-kayak tour geboekt. We hadden nog zo uitgekiend met de weersvoorspellingen dat we geen regen zouden hebben. En jawel, de eerste dag: regen, regen en nog eens regen. Toch was de tocht de eerste dag erg mooi. Zeker omdat we tussen de buien door na aankomst bij onze eerste kampeerplek een mooie wandeling naar de Cleopatra pools hebben gemaakt. Helaas troffen we Cleopatra niet aan, maar wel een bijzondere kikker. In de avond leerden we onze medereizigers beter kennen. 2 Australische meateaters, zoals de gids ze omschreef; het bleken echter een vegetarische vader met zijn veganistische zoon te zijn. De ander was een vegetarische Canadees/Nieuw Zeelandse Walesvrouw. De gids was de rustige Tim, een stoere zongebruinde, kiwi-kayakker en klimmer. Na een al overheerlijke lunch kregen we na de pastaschotel 's avonds een echte chocolade fondue voorgeschoteld, onder een zelfgespannen afdakje in het bos in de regen.

De tweede dag kregen we wel het beloofde weer, zon en wat bewolking, maar vooral geen regen. Er werden aan de groep 3 Duitsers toegevoegd. Daardoor kwam er plotseling het competitie element om de hoek kijken. Wie was het eerst op het strand met zijn kayak, Nederland of Duitsland. Het was een fikse dag peddelen langs verlaten strandjes en de rotsachtige kust.

Ook de tweede avond werd er weer goed voor ons gezorgd door Tim. De derde dag was misschien wel de mooiste dag van allemaal. Onderweg in een prachtige idyllische, verborgen binnenhaven kayakten we dicht langs we langs jonge zeehondjes, die speelden met elkaar en met de kayaks. Het was echt een ontzettend toffe manier om in kayaks het park te bekijken en zo tussen de wilde dieren te peddelen.

Op dit moment zitten we in Nelson. Maandag nemen we de ferry naar het noordereiland; de dagen daarvoor willen we nog wat van de Malborough Sounds bekijken.

Oost, west en de Franz Joseph test

Tja het is weer zaterdagavond, dus wat doen de meeste mensen dan, ja juist lekker internetten. In deze post vertellen we wat over de Catlins (zuidwestkust), Otago peninsula(westkust) en de gletsjers (oostkust).

Catlins NP was vooral een mooie autorit, met korte wandelingen naar allerlei watervallen en ruige kusten. Dus weer volop foto's. Het kost je wat geheugenkaartjes, maar dan heb je ook wat. Aan deze kust hebben we vooral veel wildlife gezien. Met name 1 yellow-eyed pinguin, die voor ons de kust op kwam springen was echt tof. Het kost wel 4 uur van je avond, maar dan krijg je er wel wat voor terug. Niet wetend dat het solistische pinguins zijn, dus dan kun je lang wachten op de volgende 60 die uit het water komen. Op Otago peninsula zijn we naar een yellow-eyed pinguinpark geweest, waar we deze foto hebben genomen. Deze kust is ook bekend om zijn regenwoud, watervallen, rotsen en grotten.

Na wat relaxed te hebben in Dunedin (spreek niet uit als: dunne din), zijn we naar Otago peninsula gereden. Dit is een wormvormig aanhangsel (appendix) vlakbij Dunedin (spreek uit: Duu nie din). Dit is ook de enige plek waar een albatrossenkolonie aan vasteland leeft.

Hierna zijn we in 1 ruk naar het oosten gereden via Wanaka en de Haastpass naar Haast. Een hele mooie rit dwars over the Southern Alps. De dag erna reden we door naar de Fox gletsjer, genoemd naar een beroemd jaren tachtig fotomodel en zangeres. Vlakbij de gletsjer ligt het beroemde Lake Matheson, waar veel postkaarten van zijn. We zijn al 5 weken vertwijfelt op zoek naar dat meer en eindelijk hebben we hem gevonden. Het is namelijk maar een heel klein meertje. We zullen hem jullie niet onthouden.

Vandaag hebben we de Franz Joseph gletsjer onder leiding van een gids beklommen. Wat een dag!!! Nietsvermoedend hadden wij de dagtocht geboekt op aanraden van meerdere personen. Wat wij echter nog niet wisten, was dat de gids zijn allerlaatste werkdag als gletsjergids had. Hij wilde er iets onvergetelijks van maken. En dat is hem gelukt.
Na onze stijgijzers ondergebonden te hebben, gingen we via trappen in het ijs de gletsjer op. De gids legde ons steeds meer uit over hoe je een ijsberg op moet. Hij begon daarna de eerste steile ijsbergen te beklimmen en wij volgden hem als makke bange schapen. Niet zo vreemd hier in Nieuw Zeeland denk je dan. Na elkaar steeds de ijsberg op te trekken, konden we gaan lunchen . Cliff, de gids, ging nog even een mooie, maar volledig nieuwe route voor ons voorbewerken. Eenmaal weer op weg kwamen we in een blauwe sneeuwhel terecht. Tussen enorme kloven en langs diepe spleten vervolgden we met enkel een pikhouweel en onze stijgijzers onze weg. De meeste kloven waren minder breed dan Saskia d'r heupjes. We moesten dwars tegen natte ijswanden met onze inmiddels doorweekte broeken en schoenen er doorheen. We voelden ons plotseling veel minder stoer en het zweet stond op onze handen. Ook de andere groepsleden begonnen zich zorgen te maken. Een Duitse vrouw van minimaal 60, maar zo fris als iemand van 55 had het helemaal gehad. Eigenwijs als ze was had ze ook haar regenjas niet aangedaan en was ze helemaal doorweekt. Gelukkig na flink wat hakken van Cliff en hulp van andere gidsen zijn we uit deze kloof gekomen. Bedankt voor de tip Marije en Jeroen!!! Saskia heeft de hele weg nagedacht wat ze voor die NZ$140 had kunnen kopen. Uiteindelijk hebben we er wel van genoten, want de uitzichten zijn echt fantastisch.

We vervolgen nu onze weg verder naar het noorden, richting Karamea, waar we een deel van de Heaphy track willen lopen en naar het Abel Tasman NP.

Luxe en eenvoud

Helaas een bericht zonder foto's. Invercargill staat nu eenmaal niet bekend als toeristische attractie. Wat doen wij daar dan, vraag je jezelf dan gelijk af. Het is een goede uitvalsbasis voor Stewart Island (Het 3e eiland en zuidelijkste van de 3 eilanden van Nieuw Zeeland).

5/3/07 Inmiddels zijn we in de grote stad (Dunedin) en kunnen we foto's toevoegen!!! Dus Aaike voor jouw visualisatie van de zaken.

Eerst onze belevenissen in de Milford Sound. Na de vermoeienissen van de Keplertrack zijn we met bijna het hele gezelschap in het enige hostel/camping van de Milford Sound terechtgekomen. Na een lekkere regenachtige luierende zondag zijn we op maandagmiddag met de Milford Wanderer (een boot) de Milford Sound opgevaren voor een overnight cruise. Het wolkendek trok op het juiste moment open voor mooie in sluimerbewolking gehulde bergpieken. Tja ik beschrijf het maar helemaal, dan kunnen jullie er een foto bij bedenken. De weergoden waren ons weer goed gezind. Indrukwekkende steile rotspieken direct aan het water (fjorden). In het begin van de avond mochten we nog even van de boot om wat te kayakken. Dit keer hadden we ieder onze eigen kayak. Geen problemen dus; we kunnen toch kayakken!!! Nog voor we aan boord gingen was ons al een wat irritante man opgevallen (We dachten: dat is vast een Amerikaan). Eenmaal op de boot kwam uit zijn mond het blatende accent van een Californier) Samen met zijn vrouw volledig overdressed om na de cruise de milford track te gaan lopen) Tja en natuurlijk waren de fjorden in California veel groter, mooier, hoger en indrukwekkender. (Welke fjorden dachten wij) O hij bedoelt de Grand Canyon. (Waar is dat water dan???) Nou genoeg over die Amerikaan. Na een lekker diner met een heerlijk NZ toetje, een soort sticky pruimen cake/pudding achtig brouwsel met vanilleijs (Het was lekkerder dan het klinkt!). Na eindelijk the Southern Cross aan de hemel gevonden te hebben konden we slapen in ons eigen hutje. 's ochtends moetsen we weer vroeg uit de veren voor de rest van de cruise naar de monding van het fjord aan de Tasman Sea. Weer indrukwekkende plaatjes.

Die middag zijn we via de southern scenic route naar het zuiden gereden. Bij enorm harde rukwinden en met bomen, die duidelijk lijden onder invloed van de wind kregen we de zuidkust in zicht. De volgende dag konden we met de Ferry oversteken naar Stewart island. Aangezien het erg druk was op Stewart island en bijna geen accomodatie voorhande was, moesten we overnachten in een 9 persoons cottage met z'n tweeen!! In de ochtend hebben we de tip van de Namibische IJslander opgevolgd en zijn we een wandeltocht met gids gedaan op Ulva island. Het had niet veel gescheeld of we waren hem alsnog misgelopen, doordat we een verkeerde afslag hadden genomen en bij de verkeerde baai uitkwamen. Zo'n 45 minuten lopen van de goede baai. Echter met onze inmiddels verstevigde wandelbenen konden we dit stukje track van 45 minuten in 15 minuten klaren!! Helaas bleek dit nog niet voldoende, de watertaxi met daarin onze gids Ulva (what's in the name) was al vertrokken. De vriendelijke watertaxichauffeur (niet te verwarren met de doorgaans onvriendelijke Nederlandse buschaffeurs) bracht ons direct na terugkomst weer naar de overkant, waar we ons toch weer konden aansluiten bij Ulva op Ulva. Dankzij Ulva's goede gehoor en ogen hebben we zo'n beetje alle vogels op Ulva island gezien, behalve de kiwi. Na onze ochtenduitstap en een calorierijke fish & chips, begonnen we direkt aan de 3-daagse Rakiura wandeling op Stewart island. Langs mooie verlaten stranden en dichtbeboste regenwouden kwamen we met versleten benen aan in de eerste hut. De uitstap op Ulva en de eerste etappe bleken toch wel tegen te vallen qua zwaarte. Na onze Keplertrack dachten we alles wel even te klaren. Maar Stewart island is toch wat heuvelachtiger dan vooral Saskia dacht. De tweede dag was een zware 5-uur durende wandeling landinwaarts, waarbij geen enkele meter vlak was. Het werd extra lastig door een continue miezerregen, waardoor het ook nog modderig werd. Hierdoor hadden we wel het echte Stewart island-gevoel. Na een gezellige avond in de tweede hut, waar we hebben leren Shithead-spelen. (een kaartspel) was de 3e en laatste etappe relatief eenvoudig. Waar we de 2e dag nog moeite deden om de blubber te mijden, stampten we deze dag er lekker doorheen. Eenmaal terug in het plaatsje zagen we dat we in plaats van de al geboekte ferry ook een helicoptervlucht nemen om terug naar het Zuidereiland te vliegen. Het weer klaarde op, dus waarom ook niet. Met een prachtig uitzicht op Stewart island vertrokken we naar de kustplaats Bluff, waar de campervan op ons wachtte. Nu heerlijk weer schoon gedouchet, want veel luxe heb je niet in de hutten op het track. Een open gat als toilet, je eigen gasstel als kookeiland, snurkende medehutbewoners en vroeg opstaande Duitsers met een gasbrander als een opstijgende raket om hun thee te zetten.