Van groen en geel naar rood en blauw

Door het land van McLeods daughters trekkend zijn we nu in Coober Pedy aangekomen.

Toen we uit Adelaide vertrokken kwamen al snel de farmlands in zicht. Na in Gawler geinformeerd te hebben bij een informatiepunt, kwamen we door de bekende gebieden en plaatsjes uit de serie Mc Leod's daughters. In Freeling, in de serie bekend als Gungellan, hebben we in het plaatselijke hotel/cafe een biertje gedronken. Vol trots vertelde een locale Australier dat hij als opvulling in de serie meedoet. Saskia's droom spatte uiteen: geen enkele stoere Australier met een cowboyhoed op.

Via Mt Remarkable zijn we naar de Flinders Ranges NP gereden. In Mt Remarkable NP hebben we door de Alligator gorge gelopen, maar geen krokodil gezien! (Nog 1500 km te gaan). We hebben nu al wel zoveel levende kangeroes gezien, dat we de score dood-levend niet meer bij houden. De levenden hebben gelukkig gewonnen.

Eenmaal in Flinders Ranges bleken de weersvoorspellingen correct. Het begon te regenen en het hield nauwelijks op. Op zich wel jammer, want daardoor hebben we niet kunnen wandelen en van mooie uitzichten kunnen genieten, maar aan de andere kant wel goed voor de boeren en natuur.

Het leed werd echter volledig teniet gedaan, doordat we een Nederlands stel (Pascal en Rianne)ontmoetten, die eindelijk met ons wilden klaverjassen. In 3 dagen hebben we veel met elkaar opgetrokken en tussen de buien door nog gauw een wandeling gemaakt. Pascal trapte bijna op een slang, en met alle risico's kon ik er nog net een foto van maken.

Omdat onze auto toch wat vreemde geluiden begon te maken, hebben we in de Flinders Ranges toch maar Wicked en daarna de RAA (Australische ANWB) gebeld. Een man uit Hawker (56 km verderop) kwam kijken en liet onze van toch maar voor de zekerheid op zijn trailer zetten om in zijn garage na te laten kijken. Hij kon niets vinden wat de auto zou moeten tegenhouden om er mee op te houden. Het geluid blijft wel tikken, maar inmiddels hebben we er al weer 700 kilometer mee gereden.

Vanuit Hawker moesten we eerst zuiderlijk naar Port Augusta, om daarna weer noorderlijk te rijden richting Alice Springs. We hebben eerst flink boodschappen en water ingeslagen. De grote leegte kwam al snel, maar alles is groen! Zelfs de zoutmeren liggen weer vol met water. Vlakbij Roxby Downs, een echt outback stadje van 3000 inwoners, zijn we naar Undamooka gereden. Een opal mijndorp met een erg bizar uiterlijk. Annemarie: hier hebben ze nog een paar leuke optrekjes te koop staan. Heel erg goedkoop en echt Australisch.

Vandaag hebben we een fikse rit achter de rug naar opal mijnhoofdstad: Coober Pedy met ondergrondse kerken en woningen. En hier is het eindelijk even warm als bij jullie: 27 graden.

Wij springen een gat in de lucht.

Ozzy rules

Eindelijk weer kunnen douchen na 3 nachten bushcampen in de Grampians. Inmiddels zijn we in Mt Gambier, onze laatste tussenstop naar Adelaide.

De laatste dag in Melbourne was er 1 om niet te vergeten. Keith, de Australier, die we tijdens het kayakken in NZ hebben ontmoet, heeft ons de hele dag mee op sleeptouw genomen. We begonnen om half 9 in de ochtend op weg naar Healesville sanctuary, een wildlifepark met Australische dieren. Hier konden we alvast oefenen hoe een koala en een kangeroe eruit zien. Daarna nam hij ons mee naar zijn huis (met zwembad en tennisbaan in de tuin), echt iets voor Kevin! Hier ontmoeten we zijn vrouw en zijn we naar Melbourne centrum gegaan om wat te eten en daarna een 'footy' wedstrijd te gaan zien. Dit is een Australian rules football wedstrijd, van het hardere soort. In een bijna gevuld stadion (70.000 toeschouwers in een stadion voor 100.000!: the Melbourne Cricket Ground) hing een geweldige sfeer. Collingwood fans en Richmond fans zaten gewoon door elkaar heen. Collingwood kun je vergelijken met Feyenoord: het fanatiekste publiek, maar dan zonder een oude Franse binnenstad volledig te ruineren. Richmond is meer het Sparta. Richmond stond de hele wedstrijd voor, maar uiteindelijk kon Collingwood het tij keren, door met 115-97 te winnen.

De volgende dag hebben we onze Wicked campervan opgehaald. Een met paddenstoelen beschilderde camper, waarbij 1 man een paddestoel opeet en een grote paddestoel een wijd uitlopende sigaret in zijn mond heeft. Tja wij begrijpen ook het idee niet. We hadden nog even de hoop dat we de stoere James Bond camper zouden krijgen, maar helaas. Hij rijdt verder redelijk goed en is prettig in het gebruik. Wel wat lager dan we in NZ gewend waren, maar ach hoogte hebben wij niet nodig.

Op zaterdag zijn we direct richting Great Ocean Road gereden. Hier worden de beroemde kustfoto's van Australie geschoten, dat hebben we dan ook veel gedaan. De 12 apostelen (12 rotsen vlak voor de kust) waren er inmiddels 11 geworden. Langs de kust zijn er plekken waar je koala's kan spotten. En dat was niet moeilijk. Ze hangen bijna in elke boom soms op slechts 3 meter hoogte. Wat een toffe beesten. Inmiddels hebben we ook meer levende dan dode kangeroe's gezien: 3:4. Ze zijn ook niet bijster slim bij het oversteken. Zelfs als je langzaam rijdt en met 1 auto per uur die langskomt, kun je ze nog voor de sokken rijden.

Na de Great Ocean Road zijn we 4 dagen gaan bushcampen in the Grampians. Dit nationale park is in January 2006 voor bijna de helft afgebrand en nu alweer behoorlijk groen en aan het herstellen. Ook al hoort een bosbrand zo nu en dan bij het ecosysteem, 50% van een heel park is wel heel veel. Door de brand krijgt het wel een heel aparte sfeer, met zwartgeblakerde stammen en groene bladeren aan de top en stam. We hebben wat wandelingen gemaakt en op verlaten campings, speciaal ingericht voor bushcampen, gestaan. Gemiddeld staan er zo'n 4-5 andere mensen op zo'n camping. De enige voorzieningen die er zijn: is een toilet gebouw, of zeg maar een toiletbril met een heel diep gat eronder en een picnictafel met vuurplaats/BBQ. Je krijgt hier wel echt een mooie gezellige sfeervolle avond bij je eigen kampvuur tussen de wilde possums en vogels, in het pikkedonker (we hebben al nachten geen maan gezien). Wel wat donker als je 's nachts naar het toilet moet. Bij de eerste de beste wandeling heeft Robin al de beroemde giftige tiger snake gezien. Saskia heeft hem even opgepakt en Robin heeft er een foto van gemaakt voor Theo.

Na Adelaide gaan we naar de Flinders Rangers, echt de outback in.

Een nieuw begin, een nieuw budget

Op 4 april zijn we aangekomen in Sydney. Waar we worden afgezet in het leuke Eva's backpackers. Een Duits bolwerk midden in Sydney. Wat wil een mens nog meer! Fantastisch dakterras met uitzicht op de stad!!:Dankzij Pasen zaten we een beetje vast met onze boekingen voor een goede campervan. De meeste campervans vallen ook behoorlijk duur uit, door een verhoging voor reizen door de outback en een hoge schadegarantie, die vooraf betaald moet worden. We hebben een nieuwe uitdaging. Budget door Australie. Eerst dachten we om evt een auto te kopen, maar dat hebben we toch maar niet aangedurft. 1. auto's blijken toch behoorlijk duur om te kopen, 2. Zonder de adviezen Robert en Vincent (collega's van Sas) en Theo durven we geen auto te kopen. 3. We hebben geen zin om met autopech midden in de woestijn te staan. Inmiddels hebben we een wicked campervan, die we 14 april kunnen afhalen. Wicked: een begrip in Australie en Nieuw Zeeland, zie www.wickedcampers.com.au. In NZ kwamen ze vaak langs beschilderd met doodshoofden, heavy metal bands en Robbie Williams. Die laatste hoopt Saskia hier te krijgen. Sydney is behoorlijk veranderd sinds 2001 (Robin's laatste bezoek). Er zijn een hoop wolkenkrabbers bij en de stad vult zich met Aziatische toeristenbussen. Het blijft een prachtige wereldstad, met een geweldige havenkant. (To pair of Shorts: "Is this the same picture as in our frame in the livingroom from 2001?") Na 4 dagen hebben we de Firefly nachtbus genomen naar Melbourne (erg budget, dus erg oncomfortabel). De herinneringen aan een voetengeur-incident in de Firefly bus kwam weer bovendrijven. In Melbourne verblijven we momenteel in de Urban Central Hostel. Ook hier hebben we meegedaan aan een quiz, met 2 Duitsers (broer en zus) onder de naam: EINTRACHT HOLLAND! Helaas zat een hoge klassering er niet in. Vrijdag gaan we naar een Ozzy Rules football match met Keith, de orthopeed die we tijdens de Abel Tasman Kayak tour hebben ontmoet. Zaterdag trekken we dan eindelijk met ons busje erop uit. Na zoveel stad zijn we aan woestijn toe en kunnen we weer mooie natuurfoto's plaatsen!!! We moeten ook wel bekennen dat we de hostel cultuur inmiddels ontgroeid zijn. Het alcohol gehalte is wat hoog, de cel waarin we slapen heeft geen ramen en delen we met een dikke engelsman. Zijn nationaliteit denken we te herkennen aan zijn snurkende geluid. We hebben hem alleen nog maar overdag zien slapen.

Nieuw Zeeland in vogelvlucht

Letterlijk een vogelvlucht, want de NZ-se vogels daar zijn ze trots op. Ze hebben zelfs ons besmet. Nee niet met vogelpest, maar met de liefde voor hun vogels. Ondanks onze zoektochten door onherbergzame gebieden hebben we de kiwi niet gevonden. In tegenstelling tot de liefde voor hun vogels, hebben NZ-ers een enorme haat voor geimporteerde roofdieren. Zo wordt de possum met alle liefde overreden of op gruwelijke wijze vergiftigd. Aan 1 kant wel te begrijpen (ze eten bedreigde bomen op, halen vogelnesten leeg en vermoorden oa jonge kiwi's) , maar aan de andere kant, die dieren kunnen er ook niets aan doen dat ze ooit zijn meegenomen uit Australie en Europa. Over de natuur hebben we al genoeg positieve dingen geschreven, maar eigenlijk niet over de Nieuw Zeelanders zelf. Op zich zijn NZ-ers erg aardig. Echter als je bij een informatiepunt informatie van ze wilt krijg je dat niet. Ze willen alleen iets voor je boeken. "Wat kunnen we beter doen?, Naar links of rechts" Antwoord: ja dat hangt ervan af, wat wil je." Ja maar wat vind jij zelf?", antwoord:"Het kan allebei.". Het lijkt erop dat ze geen enkele voorkeur en mening mogen laten doorschemeren. NZ-ers die je onderweg gewoon tegenkomt zijn wel heel nieuwschierig en vertellen veel meer over waar je het best naar toe kan gaan. Ook de lonely planet is dan vaak niet duidelijk genoeg. Voor hun is een wandeltocht door een park midden in Auckland net zo leuk als een great walk in de wildernis. Het blijkt ook dat de only the lonely er vaak naast zit qua prijzen. Want die zijn inmiddels behoorlijk gestegen. Goed voor hun economie, maar minder voor onze portemonnee (zie volgend verhaal). Maar al met al hebben we denk ik een perfecte mix gehad van natuur, natuur, natuur en een stad. Tenslotte nog wat bijzondere kiekjes:

Van Whakapapa, via Whangaparaoa naar Whangaparapara

Zo, net terug gevlogen vanuit Great Barrier Island, en morgen alweer door naar Australie.

De laatste keer verlieten we jullie bij Whakapapa (spreek uit:Fak-a-papa). Vanuit die plek zijn we naar Coromandel gereden en hebben daar op een mooie uitgestorven camping aan de kust gestaan. Hier hebben we eindelijk de pukeko ontmoet. In eerste instantie dachten we dat we te maken hadden met de zeer zeldzame takahe (zie later), maar nadat Robin zijn lenzen weer op zijn plaats had bleek het dus de pukeko te zijn.

De volgende dag zijn we doorgereden naar Auckland, ook omdat de weersvoorspellingen regen, regen, regen voorspelden. En niets was minder waar. Vorige week donderdag heeft het in 36 uur in 50 jaar niet zo hard geregend in het noorden. Er ontstonden diverse overstromingen, waar wij maar minimaal last van hadden.

In een paar dagen hebben we Auckland in regenjas verkend en zijn we in ieder geval de originele skytower ingeweest (in Macau staat een replica). Vanuit hier hebben we 2 trips naar 2 eilanden geboekt. Eerst zijn we naar Tiritiri Matanga gegaan, een eiland, dat helemaal roofdiervrij is gemaakt, zodat alle vogels ongestoord kunnen leven, zoals het vroeger was. In Nieuw Zeeland kwamen oorspronkelijk geen zoogdieren voor. Ons doel was de takahe te zien. Bij onze eerste voet aan land sprong hij al voor onze voeten op zoek naar aandacht en vooral voedsel. Het enige goedkope in NZ was de wandeling olv een vrijwillige gids. Hij wist echt enorm veel van alles wat groeit en vliegt.

De dag erna zijn we naar Great Barrier Island gevlogen. Ondanks het negatief reisadvies van Jeroen zijn we er toch heen gegaan. Het bleek een goede keus. Relatief dichtbij Auckland (35 min vliegen) maar toch zo uitgestorven. Het grootste dorp op het eiland telt ongeveer 100 inwoners.

Lekker dicht tegen elkaar aan zaten we in een 3-propellor vliegtuigje met 11 anderen (bijna vol).

Op het eiland was geen enkele vorm van openbaar vervoer. Je kon alleen op aanvraag busvervoer regelen tegen woekerprijzen. Het beste was gewoon een autootje (een funtop) te huren om over grotendeels ongeasfalteerde wegen te rijden. De eerste dag hadden we wat regen, maar we werden hartelijk ontvangen door de eigenaar van de Stray Possum Lodge. We kwamen gelijk in de goede vibes van het hele eiland: relaxxxx.

Op het eiland hebben we een

aantal mooie wandelingen gemaakt. We wilden eigenlijk ook een kano huren, maar door een tsunami waarschuwing door de aardbeving bij de Solomoneilanden, zijn we maar niet het water op gegaan. Voor NZ bleek het gelukkig loos alarm. De tweede nacht verbleven we in een lodge bij een Christelijke gemeenschap, nog uitgestorvener dan de Stray Possum Lodge. Hier werden de NZ-se collega's van Annette opgeleid. Na een fikse wandeling naar Mt Hobson (de hoogste piek: 631m) op dag 3 hebben we wat relaxed op een verlaten strand. Gelukkig zijn hier geen sandflies!!! Dus eindelijk had Sas haar relax-aan-het-strand moment.
Zonet eindelijk weer gedouchet en fris om morgen naar Australie af te reizen.