We zijn weer thuis! Iedereen bedankt voor alle leuke reacties het afgelopen half jaar. Elke keer keken we weer uit om de weblog bij te werken en alles te lezen. Wij hebben het echt een onvergetelijke ervaring gevonden. Voor herhaling vatbaar................... Nog een paar weken acclematiseren en dan begint het echte leven weer. Voor het uitwisselen van verhalen en tips voor andere reizigers zijn we altijd bereikbaar. We'll be back
Frans Polynesie: letterlijk klein Frankrijk in de Pacific. Compleet met stokbrood, croissants en onsympathieke Fransen. Bovenal zijn de hanen bijzonder irritant.
Het lijken wel een stelletje psychoten, die de hele nacht kukelekuen en ophouden wanneer het daadwerkelijk licht wordt.
Het is wel een prachtige verzameling tropische eilanden.
De eerste ontmoeting met een Tahitiaanse guesthouse eigenares is er een om niet snel te vergeten. Net haar sigaret uitmakend en haar zuurstof weer aanhangend kan ze je te woord staan; al is dat een groot woord. Nadat je haar iets hebt gevraagd in het engels, geeft ze haar bevelen in het Frans aan de bedienden; ze kijkt je geen seconde aan. Ma Flodder is er niets bij.
Moorea, het eiland vlak naast Tahiti 
(30 min per ferry) is bijzonder met zijn steile vulkanische bergen en mooie stranden. De campingeigenares hier op Moorea is al niet veel vrolijker. Bijna blaffend vertelt ze je waar je je tent moet neerzetten op een nagenoeg verlaten campingterrein. Deze tent hebben we voor een prikkie in Australie gekocht, omdat normale accommodatie hier bijna onbetaalbaar is. We hebben nog geprobeerd om met een vrachtschip naar BoraBora te varen (het normale vervoer voor Tahitianen), maar dat zat tot eind juli vol. Dit was een reden om langer dan gepland op Moorea te blijven en nog wat activiteiten te kunnen doen en lekker op het strand 
liggen.
Alles in Frans Polynesie is duur, behalve de baguette, daar zit een subsidie op. Het snorkelen rondom het eiland is echt geweldig. Het koraal is dan wel van wat mindere kwaliteit, maar vissen zijn er in overvloed: stingrays, clown fish, moonfish, eagleray en een enorme aal (lelijk en eng)
We hebben ook nog eend dagje met de scooter rond het eiland gereden. Verder hebben we een bijzonder aardig Chileens stel (Edgardo & Barbara) nog het eiland per auto rondgegaan.
Het hoofdmotto is dan ook vooral: rest & relax en wachten op de vlucht naar huis. Daar kijken we nu echt weer naar uit. 
De ligging van de camping is perfect: aan het strand met goede snorkelmogelijkheden.
Morgen gaan we terug naar het hoofdeiland: Tahiti, waar we nog 5 dagen hebben. Zoals het er nu naar uit ziet zijn we 9 juli om 13:15 uur thuis, maar we hopen in LA een eerdere vlucht naar Amsterdam te kunnen pakken.
Sorry dat we niet eerder kunnen laten weten wanneer we precies thuiskomen; we kunnen pas met de KLM in LA iets regelen.
Update:
Zoals de meesten inmiddels wel weten konden we onverwacht een week eerder terug naar huis. De dag dat we weer op Tahiti aankwamen vlogen we direct naar LA en een dag later naar Amsterdam. Van tevoren bedachten we: als ze maar niet met een spandoek klaarstaan. En jawel onze familie stond met een groot spandoek klaar.
Vandaag hebben we flink wat tijd over op de Cook. We vliegen pas om 4:40 uur in de nacht en hebben geen accommodatie geboekt, dus genoeg tijd over om iedereen te informeren over het geweldige Aitutaki en om postzegels te kopen voor Corne.
Zoals de naam al doet vermoeden: paradijs op aarde. We kwamen aan met de goedkope ochtendvlucht in het donker. Al snel werd het licht en konden we het eiland aanschouwen. Nadat we elkaar 3x in de wang hadden geknepen wisten we dat we niet nog sliepen.
de stonefish. Een vis die alle gelijkenissen vertoont met de omgeving waarin hij ligt. Niet op stappen, want als hij steekt dan schijnt het binnen 2 uur gedaan met je te zijn. 
Hier lag weer een verrassing op Saskia te wachten. Een blonde (met een enkele grijze haar) kerel op z'n knieen met alweer champagne, een bloemenkrans en een ring in z'n handen.
Nu op weg naar Tahiti en nog 24 dagen en dan zijn we thuis. En daar kijken we ook weer naar uit!
Na hard werken in China, Nieuw Zeeland en Australie is eindelijk het echte relaxen begonnen. De Cookeilanden: een tropische bestemming in de stille zuidzee.
We hebben nog een aantal uitstapjes gedaan naar de Myall lakes en naar New
maar die laatse hebben we niet gezien. Op donderdag werd het weer eens noodweer vanaf Sydney tot aan Brisbane. Maar ja dat zijn we inmiddels gewend. Het werd een ouderwetse herfstdag achter de TV. Onze was weer schoon en kleren gemaakt.
Nee we beginnen niet met schelden, maar dit was onze liefkozende naam voor onze ultiem coole gids door Kakadu.
Hij kreeg deze bijnaam, doordat hij zich vaak in allerlei situatie weet te werken, waarbij zijn werkgever zegt: "if it isn't fucking Darryl!"
We begonnen op donderdag met onze 4-daagse tour door Kakadu. We zaten met z'n zessen (excl Darryl) in een groep. Mumtaz (Engels), Nicole (Ozzy), Kim (Duitse), Claudia (Zwitserse) en wij tweeen. Het bleek al snel goed te klikken.
De eerste dag begonnen we rustig, met een lange autorit en een boottocht over Corroboree
billabong. Hier hebben we veel vogels en krokodillen gezien. Dit keer zonder ze karbonades te voeren. Op de foto hiernaast is een bijzondere white breasted eagle te zien.
Daarna zijn we verder gereden naar onze uiteindelijke kampeerplek voor 2 nachten. Met grote haast probeerden we nog de zonsondergang bij Nourlangie te halen, maar dat lukte net niet. (Fucking Darryl).
Na half gegeten te zijn door de muggen begonnen we aan onze meest actieve tweede dag. Hierbij kregen we al snel de echte Darryl te zien. We waren nog geen 15 minuten aan het wandelen of hij zag al een zeer giftige Western Brown Snake. Hij rende erachteraan met zijn camera, terwijl de slang duidelijk geen zin had om voor fotomodel te spelen. Hij hapte een paar keer richting Darryl en ging er snel vandoor. 
Na 2 uur wandelen en een moeilijke klim konden we van de uitzichten bij Gubara genieten. De hele groep was gelukkig in voor een actieve en avontuurlijke ervaring.
Terug na de afdaling konden we in een welverdiende freshwater pool duiken. Ook hier deed Darryl zijn bijnaam eer aan, door van metershoge rotswanden in het kleine waterpoeltje te springen.
In de middag zijn we naar Ubirr gereden, dat bekend staat om zijn prachtige rotstekeningen varierend van 30.000 tot 60 jaar oud. Heel anders dan de 'primitieve' rotstekeningen, die we eerder gezien hebben. Kakadu staat bekend als World Heritage Site voor natuur, maar ook voor cultuur.
's Avonds bleek hij ook nog eens een uitstekende kok, door lekkere kampvuur maaltijden te bereiden. Na het eten en een mooie zonsondergang bij de yellow river zijn we om 23 uur nog op slangenjacht gegaan. We hebben geen slang gevonden, maar zijn wel bijna met de Jeep vast komen te zitten in een moeras met krokodillen in overvloed: f.....g Darryl.
De derde dag was een dag van zwemmen in verschillende prachtige waterpoelen met nog mooiere watervallen. Een heerlijke verkoeling bij 33-34 graden celsius. De eerste waterpoel was klein en we waren er helemaal alleen. 
Saskia zag al direkt een slang door het water bewegen. Darryl aarzelde geen moment, dook erachteraan en haalde hem uit het water. Het was geen hele giftige wist hij te vertellen. Het was een pythonsoort. Later haalde hij een file snake uit het water, met een huid van schuurpapier. Nu kon Robin eindelijk een slang vasthouden.
's Middags kwamen we na een flinke klim bij de mooiste van alle waterpoels. Eenmaal daar zijn we stroomopwaarts verder geklommen en gezwommen. Toen we eenmaal boven in de rivier aankwamen waren we toch wat minder op ons gemak toen Darryl vertelde dat er hier freshies (krokodillen) rondzwemmen. Geen geruststellende gedachte was dat hij ook vertelde dat jij hen niet ziet, maar zij onderwater jou wel zien. Gelukkig zijn ze bang genoeg voor mensen en blijven ze uit de buurt. Geen van ons wilde plotseling het laatste uit het water komen.
Darryl had later weer een van zijn grappen door een paar minuten in een onderwatergrot rond te hangen. Meerdere keren vroegen we ons deze tocht af of onze gids het wel zou overleven in plaats van wij. Voor een van zijn acties vroegen we maar of we zijn autosleutels vast moesten houden, zodat wij in ieder geval door konden met de tour. 
En ja aan het eind van de middag was het zover. Niet eens door van een hoge rots af te springen, maar gewoon in een rustige waterpoel raakte hij de autosleutels kwijt. Gelukkig met de hulp van anderen konden de auto gekraakt worden en met een schroevedraaier als sleutel weer gestart worden. (Altijd handig om te weten).
De 4e en laatste dag hebben we nog een korte wandeling gemaakt en weer heerlijk gezwommen. Darryl toonde zijn laatste kunstje door hoog op een rotswand te klimmen, waar geen ander kon komen en het water in te springen. Later op de dag hebben we onze gezichten nog op traditionele aboriginal wijze beschilderd. Alleen hield Robin zich niet aan de traditionele patronen.
Jammergenoeg moesten we 's middags aan de terugreis beginnen. 's Avonds hebben we nog een soort afterparty gehouden in de lokale Ierse pub in Darwin.
We hebben inmiddels er een soort gewoonte van gemaakt om op dinsdag aan de pubquiz in Darwin mee te doen, net zoals thuis. Met onze tourgroep en een Darwinees zijn we op 1 punt na geen eerste geworden!
Twee dagen later hebben we met Mumtaz en Nicole van de tour nog een auto gehuurd en naar Litchfield NP gereden. Dit is een soort Kakadu in het klein. Het is wat makkelijker toegankelijk, waardoor er veel toeristen zijn, maar niet minder mooi. Ook hier zijn veel watervallen en waterholes waar je lekker kan zwemmen. 
Het was in de hitte weer lekkere ontspannen in het water. Er zijn hier ook heelveel termietenheuvels; sommigen zijn speciaal magnetisch, plat en wijzen allemaal noord-zuid.
Vannacht zijn we na een afscheidsdiner op het strand met Mumtaz en Nicole naar Brisbane gevlogen. Waar we nu al gapend en vermoeid aan het typen zijn!
En morgen vieren we gezellig met z'n 2-en Saskia's 30-ste verjaardag. Kaarten en kado's zijn van harte welkom.
Adres: City backpackers kamer 8, Upper Roma street, Brisbane
Na 7006 kilometer, 764 liter benzine, 52 kangeroes, 9x bushcampen, 112.374 vliegen, 3 slangen, 23 koala's, 2 goana's, 5 kamelen, benzineprijzen fluctuerend van 1,22 tot 1,73 au$ per liter, 105 liter mineraalwater en 10 pastamaaltijden zijn we in Darwin aangekomen. Met pijn in ons hart moesten we de camper inleveren. Ja hoe je toch gehecht kan raken aan al die paddo's op je camper. Misschien zijn ze toch meer verslavend dan we dachten.
De laatste nachten waren wel echt een beetje te heet voor een goede nachtrust in een auto zonder airco. We konden ook nauwelijks een raam openzetten vanwege de muskietenoorlog die buiten en gedeeltelijk ook in onze camper plaatsvond. Vannacht in het hostel was de airco letterlijk een verademing. In de nacht is de temperatuur hier rond de 27 graden, niet echt verfrissend.
Toch lijkt de hitte nu wat beter te verdragen, langzaam wordt de vochtigheid in de lucht lager en beginnen we er aan te wennen.
In Katherine Gorge hebben we bij de Edith falls eerst maar weer eens een verfrissende duik genomen. Op heel veel plekken mag je (nog) niet zwemmen vanwege de salties (zoutwater krokodillen), die door het hoge water vaak nog erg stroomopwaarts te vinden zijn. Deze poel was krokodil vrij: echt heerlijk en prachtig. Hoewel er wel freshies (zoetwater krokodillen) kunnen voorkomen, maar deze schijnen niet naar mensen toe te komen.
De camping bij de Edith falls was echt de mooiste camping tot nu toe. Aan een groen parkje had je ieder je eigen idyllische plekje.
Via de wetlands van Fogg Dam reden we naar Howard Springs. Fogg Dam ligt op de weg naar Kakadu NP. Jammergenoeg zijn nog veel wandelingen dicht, omdat het regenseizoen dit jaar erg laat was, met er een flinke hoeveelheid regen is gevallen. Het is hier pas een paar weken droog, waardoor het water in de wetlands en op bepaalde wegen nog te hoog staat.
Bij Howard Springs is ook een waterpool die krokodilvrij is en waar je 
lekker kan zwemmen tussen schilpadden en grote barramundi vissen. Ware het niet dat hier een bacterie in rondzwom, waarvan je flink van aan de diarree gaat. Dus die sprong hebben we maar niet gewaagd.
Op zaterdagavond op de camping bij Howard Springs kon Robin eindelijk zijn voorliefde voor karaoke weer aanhalen. Radar Love schalde door de speakers. Natuurlijk kon ook Dancing in the dark van the Boss niet ontbreken. Intussen waren de vaste Australische campinggasten zo enthousiast dat ze riepen om Brown-eyed girl als toegift. Tja zo'n verzoek kun je natuurlijk niet weigeren. Aan de Nederlanders met wie we daar op de camping stonden (Tim en Daisy): bij deze biedt ik mijn verontschuldigingen aan!
Denk je rustig met een bootje te gaan vissen: komt dit aangezwommen!
Het was misschien ook niet zo handig om met een karbonade barramundivissen te gaan vangen!
Nadat ze in 1971 door de wet beschermd worden, is de krokodillenpopulatie van 3000 naar 75000 gegroeid. Okee, deze tour was misschien een beetje commercieel, maar wel echt fantastisch om ze zo dichtbij te zien.
We zitten nu in de Wilderness Lodge in Darwin. De eerste stad van een beetje omvang sinds Adelaide. Morgen gaan we op een 4-daagse tour naar Kakadu, helaas waren wij de enige 2 ingeboekt voor een 5-daagse tour, dus moeten we onze plannen iets bijstellen.
Eindelijk nieuwe foto's!!
Saskia schrok van de week enorm bij het doortrekken van de toilet. Wie zaten er onder de rand van de pot: Kermit de schrikker! (2 stuks). Vechtend voor hun leven, nadat Saskia had doorgetrokken om niet in de riool af te dalen. Een knap stel zwemmers, maar daar zijn het ook Australiers voor waarschijnlijk.
We zijn eindelijk gearriveerd in het warme tropische noorden, eindelijk weer water in de rivierbeddingen, maar ook veel kruipende dieren en insekten. Erik zijn grote boek is er niets bij.
De salties en freshies (krokodillen) hebben we nog niet gezien.
Vorige week zijn we toch nog wat langer in de buurt van Alice Springs gebleven. We zijn daar naar de paardenraces geweest. 
We liepen daar rond tussen de bierdrinkende, met hoedjes getooide, net niet upper class van Alice Springs. En om een beetje het gevoel te krijgen hadden we tijdens de grote slotrace 5 dollar ingezet op de legendarische: By How Fraar.
Een typische australische naam (?). Gezien zijn staat van dienst werd hij getipt als een outsider. De stemming eindigde in mineur, want Fraartje (zoals wij hemliefkozend noemden) was het enige paard wat ging liggen in zijn starthok en daardoor gediskwalificeerd werd. Gelukkig hadden we niet ons hele vermogen ingezet.
Na de paardenraces zijn we naar de Mac Donnel Ranges, naast Alice Springs gereden. Hier zijn veel mooie waterpoels in miljoenenjaren oude kloven. Tijdens een korte wandeling in de Ormiston Gorge hebben we veel black footed rockwallbies gezien. We hebben gezellig in de avondzon tussen ze in gezeten en ze aten rustig verder, maar op hun hoede. Hier hebben we echt gebushcamped, bijna alleen op een verlaten nationale park camping. Het was erg donker!
De volgende dagen zijn we in een aantal etappes naar Mataranka gereden, waar de tropische begroeiing begint.
Tja als je zoveel ziet vergeet je ook wel eens wat: De Devil's Marbles. Hier hebben we overnacht. In de ochtend hadden we door zon en regen prachtige luchten.
Onderweg zijn we ook gestopt bij een legendarische pub in Daly Waters. Vroeger werd dit gebruikt als tank tussenstop voor vluchten van Singapore naar Sydney. De bar is behangen met geld uit alle landen en bh's in alle maten, kleuren en geuren. Ongelooflijk langs wat voor verlaten dorpjes en homesteads je rijdt.
In Mataranka hebben we heerlijk gezwommen in de thermische waterpools. 
Tja ik zie jullie denken. Thermische waterpools bij 33 graden in de schaduw. Maar de 34 graden die het water heeft, waren toch verfrissend. De rivier waarin ze liggen staan bekend om zijn freshwater krokodillen en barramundi's. Barramundi's zijn enorm grote zoet/zoutwatervissen, die door veel autraliers gevangen worden. 
Bij de camping voeren ze de Barra's en trekken een 10 kilo grote vis uit het water van bijna 1 meter.
We zijn nu in Katherine, waar we morgen naar Katherine Gorge (Nitmiluk) National Park gaan. We staan nu op een lekkere familiecamping, waar we onze nederlandse vrienden Max en Sacha (6 en 4 jaar) weer hebben ontmoet. In Alice Springs stonden ze onder ons op de camping en moesten we steeds horen dat zij toch een mooiere auto hadden en een grotere lizard en veel meer kangeroes hadden gezien. En Sacha kan wel 100 liter onder water zwemmen!
Australies midden staat alom bekend als de red centre, maar daar is momenteel niet veel van te zien. Groene grasvelden, bosjes en bomen bevolken de Australische woestijn. In tegenstelling tot het droge Zuid Australie is hier al langere tijd regelmatig regen gevallen.
We zijn nu aangekomen in Alice Springs. Het is hier 30 graden, de zon schijnt en we liggen lekker in het zwembad schoon te weken.
Het stoffige Coober Pedy overtreft Roxby Downs als outback stad, met zijn ondergrondse kerken, hotels, bookshop en museums. In heel de stad staan omgebouwde auto's waar ze opal mee kunnen delven. Vol trots vertellen ze dat ze deze barrels zelf ontwerpen. 
Hoe dichter bij het hart van Australie, hoe irritanter de vliegen. Maar hierbij willen we gelijk onze dank uitspreken aan de gebroeders van Lewe (De Namibische IJslander en de IJslander) voor het uitlenen van hun vliegennetjes! Wat een uitkomst. Je loopt wel als een halve zool rond, maar je hoeft daarentegen ook geen aandacht meer aan je coup te besteden.
Inmiddels zijn we er wel achter in wat voor treurige situatie de autraliers met de aboriginals verkeren. Ook al noemen ze zich expliciet geen racist, ze beschrijven de aboriginals als stinkende, irritante chocolade mensen. Klinkt ons toch behoorlijk a l a Geert Wilders in de oren: Ik heb niets tegen de Aboriginals, alleen iets tegen de uitwassen van de Aboriginal cultuur!
Kangeroes hebben we al een tijd niet meer gezien. Groot gelijk met die hitte. Natuurlijk kan de koe hier wel goed tegen, want die zie je hier wel erg veel. Ze zullen hier wel alleen mager rundvlees in de schappen hebben liggen.