Kepler track: mooi, sandflies en andere vrienden

Zo, vandaag een rustdag achter de computer, met onze vermoeide benen en schouders na 4 dagen wandelen. Op dinsdag vertrokken we om half 10 met de watertaxi naar het begin van de Kepler track in het Fiordland NP. We begonnen direkt aan een stevige klim op weg naar 1200 meter hoogte naar de eerste hut (Luxmore). Het begin was pittig, maar eenmaal boven de boomgrens hadden we prachtige uitzichten op Te Anau en het fjord. Eenmaal boven leerden we direkt wat mensen kennen: 2 65+ Schotse Nieuw Zeelanders (Fred & Janice), 1 Nederlandse Nieuw Zeelander (Wim), 2 Canadezen (Wendy & Joseph) en later nog 1Amerikaanse (Barb). Met de meesten van hen zijn we nog naar de Luxmore grotten gegaan, op 15 minuten van de hut. Zonder hen hadden we waarschijnlijk nooit zo diep de grotten ingegaan. Het was met deze mensen een extra leuke tocht. 's Nachts met 55 anderen in bunkrooms geslapen, door al het gesnurk heen. De tweede dag was de mooiste dag. Eerst een stuk door laaghangende bewolking, maar toen het gedeeltelijk opklaarde, hadden we prachtige uitzichten om de fjorden en omliggende bergen. Het was wel de meest zware dag, met een pittige steile afdaling aan het eind. Eenmaal in de Iris Burn Hut, werden we geteisterd door onze vrienden de Sandfly. De gesprekken in de hut gingen dan ook vooral over anti-jeuk cremes en alle kant-en-klaar maaltijden. De derde en vierde dag gingen vooral door de regenwouden relatief over vlak terrein, ons dus op het lijf geschreven. Vooral de derde dag was mooi met prachtige ochtendmist en veel bijzondere vogels. We eindigden toen in de Motarau hut, mooi gelegen in het bos, vlakbij een strand aan het Manapouri meer. Hierin konden we eindelijk een welverdiend en verkoelend bad nemen. 's Avonds hebben we het gezelschap nog aan het pesten en 31-en gekregen. Eindelijk wilden mensen een spelletje met ons spelen! De vierde dag hebben met z'n allen gezamenlijk gelopen.




Het landschap was hetzelfde als de 3e dag. De dag werd toch nog zwaar, doordat we vanaf het begin/einde van de track nog een uur extra moesten lopen om bij onze camping te komen. 's Avonds zijn we met z'n allen naar the Ranch, een lekker steakhouse, gegaan om het einde van de Kepler track en de gevriesdroogde maaltijden te vieren. Vandaag gaan we naar de Milford sound voor een overnight cruise (op 26 februari), daarna rijden we verder naar het Zuiden richting Stewart Island.

Fun op op de Dartriver en de Routeburn track?

Na een hele dag relaxen op de maandag in Queenstown gaan we dinsdag met Dart river safari's jetboaten en 'fun'kayaken op de Dartriver. We rijden met de camper de mooie rit naar Glenorchy 45 km van Queenstown. In deze omgeving hebben ze veel landschappen gebruikt voor the Lord of the Rings. Na uitgebreide instructies vertrekken we in onze slank afkledende wetsuits, met fleece en chique reddingsvest in de Jetboat de Dartriver op. Met 80 km/h razen we de rivier op met af en toe een leuke '360' spin. Het uitzicht is gebruikt voor de promotieposters van 100% New Zealand. Na de jetboat rit stappen we over in funyaks om over de rivier terug te varen. Eenmaal in de funyak blijkt dat 2 kapiteins op 1 schip niet echt goed werkt en al helemaal niet wanneer de rechterkant van de boot lek is. De funyak wordt een kutyak. We kunnen nu in ieder geval de yak de schuld geven en niet elkaar. Wij kunnen gewoon heel goed kayakken, alleen de boot liet ons hopeloos in de steek. Uiteindelijk komen we wel in de diepe caves in een zijrivier van de Dart. Na 3 uur kayakken eindigt onze trip op de Dart river en rijden we via Paradise (what's in de name) terug naar Glenorchy.

De volgende dag had Robin een leuk idee: op valentijnsdag een deel van de beroemde Routeburn track te wandelen. Om kwart voor tien in de ochtend starten we de wandeling op een zeer zonnige dag. Het track begint vrij makkelijk door regenwoudbossen en langs diverse watervallen en touwbruggen, na 2 uur gaat het track omhoog en om half 1 zijn we in Routeburnfalls hut, normaal gesproken de eerste stopplaats als je de meerdaagse track wandelt. We besluiten nog even een stukje hoger te gaan om van het uitzicht aan de andere kant van de bergkam te genieten. Volgens de Mw in het visitorscentre zou dat geen probleem moeten zijn. Wat in het begin makkelijk lijkt wordt geleidelijk steeds lastiger. De mooie uitzichten houden ons op de been (Robin meer dan Saskia). De top lijkt dichtbij, maar blijkt toch steeds ver weg. Uiteindelijk komen we aan om half 3 en moeten we het hele eind ook nog terug. Onze benen beginnen steeds meer te protesteren en op een gegeven moment moet er Bruce Springsteen gezongen worden om op de been te blijven. Na ruim 8 uur wandelen bereiken we zeer vermoeid onze camper. We gaan terug naar Queenstown om welverdiend alle verbrande calorieen er weer aan te snacken bij de Mac. Later blijkt dat we zeker 24 km hebben gelopen en we 3/4 van de hele Routeburn hadden kunnen lopen (heen+terug). We zitten nu wat stijf achter de computer, maar het is een goede generale voor de 4-daagse Keppler track die we vanaf 20 februari gaan lopen.

Mireille: We slapen niet in het dak van de campervan. Je moet de foto gewoon even 160x vergroten, dan zie je dat we achter de keuken liggen. De banken verbouwen we iedere avond tot bed. We zijn blij dat veel Rompies hun weg naar de blog hebben gevonden. Aaike & Pascal: Carnaval hier is ook erg leuk. Er wordt niet verkleedt, alleen veel gedronken!! Help ons later nog even die chips herinneren over 4,5 maand of zo! Margriet: Je moet wel wat vaker op onze blog kijken hoor!

Here and back again

Op 10 februari ondernemen Saskia Baggins, Robinwise Gamgee en Tom Jones the Grey hun tocht naar de Rob Roy Gletsjer. Een spannend avontuur waarin fantasie werkelijkheid wordt. Vertrekkend na een helse rit, vanuit Wanaka met hun campervan over slechte grindwegen vanuit Tititea NP (ook bekend als Mt Aspiring NP). Pas na 30 km grindweg kwamen de Hobbits erachter dat vanaf 50 km/h deze weg goed begaanbaar werd. Bij de eerste rivier crossing moesten ze toch hun campervan achterlaten en hadden ze een lift van 2 Duitsers nodig om bij het begin van hun wandeltocht te komen. Hier ontmoeten zij Tom Jones the Grey. Deze 1.95 meter lange Amerikaan had de Hobbits nodig om een wankelende brug over te durven. Vanaf dit moment trokken ze gezamenlijk naar de Rob Roy Gletsjer. De weg ging langs een brede rivierbedding en draaide naar rechts de Rob Roy Vallei in, langs helder blauw smeltwater en door prachtig regenwoud met varens en Kea (dit komt in elke kruiswoordpuzzel voor en is een Nieuw Zeelandse papagaai). Geleidelijk ging de weg omhoog onder afbrokkelende rotsen en mooie bossen. Naarmate de weg omhoog ging, namen de watervallen in aantal toe. Uiteindelijk bereikten ze na 2 uur hun bestemming en konden eindelijk de noodzakelijke foto's gemaakt worden en de terugweg worden aangevangen.

De dagen ervoor hebben we genoten van Mt Cook en hebben we de Hooker Valley track gelopen, naar de voet van Mt Cook, waar een gletsjermeer ligt. We waren express vroeg vertrokken om Mt Cook nog in zijn geheel te kunnen zien. En dat is gelukt; we boffen echt met het weer. Op de terugweg betrok de lucht en heeft het even 1 dag geregend en daarna trok het weer volledig open. Die dag hebben we toch benut om te rijden. De afstanden zijn niet zo groot, dus rijden we gemiddeld 100 km per dag. (de ene dag niet, de andere dag 200). We blijven nu een aantal dagen in Queenstown, waar we gaan kayakken over de Dart river.

Op veler verzoek de campervan:

De vorige keer probeerde we al meer foto's te plaatsen, maar het uploaden is zo TRRRRRAAAAAAAAAAAAAAAAGGGGGGG. Dus nee Marije je mist geen link en het ligt ook niet aan je computer. Het links rijden gaat bovenverwachting makkelijk, ook omdat we een automaat hebben. Pascal: de mudcake hier is net zo lekker als die van jou, hij valt iets minder zwaar.

NZ in de zomer

Even snel een kort bericht over de laatste belevenissen en op verzoek veel foto's. Gisteren een fantastische boottocht gedaan, waarbij we heelveel dolfijnen voor onze boot uit zagen zwemmen! En nu de mooie uitzichten bij Lake Tekapo, vlakbij Mt Cook, voor sommigen misschien bekende plaatjes, maar bij dit weer ontzettend mooi.

Het is groen en het glijdt van een berg?

De laatste dagen in HongKong waren leuk en ontspannend, we hebben de wat rustigere buiteneilanden bezocht en daar wat gewandeld. Een eiland zonder auto's in China??? Hoe bestaat het zou je denken. We hebben ook door een natuurpark gelopen, met een prachtig uitzicht op een nieuwe stad met hoge woontorens (HongKong Wetlandpark), typisch China.

De laatste dagen waren de dagen in HongKong door een iets hardere wind een stuk helderder en daarom hebben we nog wat mooie foto's geschoten. We zijn ook naar een gallery geweest over de toekomstige bouwplannen van HongKong. Op Kowloon verrijst er nog een toren van 490 meter, met een prachtig amphitheater aan de haven, met uitzicht op HongKong island.

Nu zijn we de 2e dag in Nieuw Zeeland in onze campervan! Dit is echt genieten. Helemaal je eigen gang kunnen gaan en alles bij de hand te hebben. En dan nog prachtig weer ook 22 graden en volop zon. We zijn gelijk naar Akaroa gereden, even buiten Christchurch, aan de oostkust. Het ligt aan een meer in open verbinding met de grote oceaan.

Enne, Davids nu even genoeg, ik zit wel ver weg, maar dat betekent niet dat Feyenoord mij niets meer doet.

Antwoord: skiwi!